اما

پرندگان باز گشته اند

سربازان مانده اند

بهار از ستاره و سوسن بالا می رود که کلاهش را بردارد

لابه لای درختچه ها، سنگ های شسته و تصویرها

پرندگان بال می زنند

birds have come back

soldiers who remained

spring climb from star and lilium to takes its hat

among the shrubs / washed stones and images

the birds flap

the soldiers do not hear

باد که می وزد

موهایم گیج می شوند

پیچ می خورند

تاب می خورند

در هم گم می شوند

نمی دانند

دستان ِ نوازشگر تو مهربان تر است

یا دستان آزاده ی باد

عجب حکایتی است چرخهای روزگار

وقتی دستی از ناشناخته ترین سرزمین تو را لای چرخ دنده های روزگار می گذارد

تو می مانی و  اندام خون آلود ِ له شده ات

نفسهایت به شماره افتاده و تو هستی و درد اندامت

می گویی:عجب قانونی دارد این روزگار که له می کند تن های تنها را لای چرخ دنده های خوش تراشش

با خود اندیشیدم پس این صدای زجه آلود از چرخ های زنگار بسته روزگار نیست

که از تن های ِ به تنگ آمده از درد روزگار است لای چرخ دنده های برنده اش

کمی امانم بده  چرخهای ِ روزگارِ چرخانم که خسته از دوران هر روزه لای  چرخ دنده های توام

کدام دست می چرخاند تو را و مرا

امانم ده برای آنی آسوده مردن